
Kamienica przy ulicy Słupeckiej 2a została wybudowana w 1937-39 roku. Z założenia była budynkiem bardzo eleganckim, wręcz ekskluzywnym. Brama wyłożona została maleńką wielokolorową mozaiką, a podwórko było wykończone piękną kostką terakotową.
Schody w głównej i ostatniej klatce wyłożone były chodnikami, natomiast środkowa, wąska klatka przeznaczona była dla służby. Budynek posiadał własną kotłownię (ciepłą wodę) oraz doprowadzony gaz. Mieszkania były przestronne, wysokie i posiadały łazienki. Właścicielem kamienicy był prawdopodobnie pan Leon Malecki dyrektor Polskich Zakładów Optycznych (PZO). W czasie Powstania Warszawskiego część budynku od strony ulicy Ponieckiej została nadpalona a cała elewacja nosi ślady po kulach.
Po wojnie budynek przejęły Zakłady Graficzne (połączone 2 drukarnie). Został on wyremontowany. Na parterze i I piętrze znajdowały się biura, natomiast na IV piętrze w lok. 17 mieściła się stołówka, z której mogli korzystać zarówno pracownicy jak i mieszkańcy domu. Na V piętrze usytuowana była pralnia i suszarnia.
W początkach lat 50-tych zlikwidowano kotłownię i mieszkańcy założyli piecyki gazowe.
Zniszczona przez lata i wojnę kamienica przez kilka dekad nie była remontowana, i została doprowadzona do ruiny.
W 2000 roku mieszkańcom w głosowaniu udało się przejąć zarząd nad budynkiem i rozpocząć niezbędne prace remontowe. Powołano zarząd w osobach: Grzegorz Serafin, Piotr Bujnowicz i Stanisław Porębski, którego miejsce po latach zajęła Pani Izabella Kowalczyk a następnie po niej Pani Grażyna Woźniak, Pana Grzegorza zastąpił Pan Sebastian Urlik.
W maju 2005 r. z pozyskanego przez zarząd kredytu przeprowadzono remont elewacji od podwórza wraz z dociepleniem budynku. Następnie przez lata budynek był remontowany – ze środków gromadzonych przez wspólnotę mieszkańców wymienione zostały wszystkie instalacje elektryczne, wodne, kanalizacyjne, doposażono budynek w węzeł centralnego ogrzewania i zlikwidowano piecyki gazowe, wyremontowano klatki schodowe. Remontom podległy kominy oraz dach budynku.
Przez lata budynkiem opiekuje się Pan Adam Balcerkiewicz, nieoceniony gospodarz i przyjaciel naszego domu oraz Administracja Domów Mieszkalnych Felix.
Na V kondygnacji przez kilkanaście lat mieściła się agencja reklamowa i studio fotograficzne Fabryka Obrazu Piotra Bujnowicza które odwiedzali przedstawiciele świata kultury, reżyserzy i gwiazdy filmowe – między innymi: Andrzej Wajda, Krzysztof Zanussi, Juliusz Machulski, Jan Jakub Kolski, Andrzej Chyra, Magdalena Cielecka, Paweł Małaszyński, Joanna Brodzik, Maciej Stuhr, Zbigniew Zamachowski, Marek Kondrat.

- Powstanie WarszawskieBudynek mocno ucierpiał w trakcie walk Powstania Warszawskiego w sierpniu 1944 roku. Przed budynkiem usypana została widoczna na zdjęciu barykada. Górne piętra budynku od strony ul. Ponieckiej zostały nadpalone a cała elewacja oraz kraty na parterze do dziś noszą ślady po kulach. W budynku do śmierci mieszkało dwóch uczestników walk Powstania Warszawskiego Pan Stanisław Porębski oraz Pan Bernard Malinowski.
- Architekt Wiesław LisowskiWiesław Lisowski (1884–1954) był wybitnym polskim architektem, który znacząco przyczynił się do kształtowania architektury Łodzi w okresie międzywojennym. Urodził się 22 sierpnia 1884 roku w Ząbkach koło Warszawy. Szkołę średnią ukończył w Odessie, a następnie studiował architekturę w Petersburgu, gdzie w 1918 roku uzyskał dyplom architekta-artysty z wyróżnieniem. W 1919 roku objął stanowisko architekta miejskiego w Łodzi, które piastował przez dekadę. W tym czasie nadzorował realizację wielu projektów budynków użyteczności publicznej. Po 1929 roku prowadził własną praktykę architektoniczną. Po wojnie kontynuował działalność projektową w różnych instytucjach miejskich. Lisowski zaprojektował w Łodzi ponad 80 obiektów, w tym: Szkoły przy ulicach: Nowo-Targowej 24/26, Nowo-Marysińskiej 1/3, 11 Listopada 27, Cegielnianej 58, Drewnowskiej 88, Wspólnej 5/7 i Łęczyckiej 23, Szpital im. Ignacego Mościckiego (obecnie Szpital im. Barlickiego) przy ul. Zagajnikowej, Dom-Pomnik im. Marszałka Józefa Piłsudskiego (obecnie Łódzki Dom Kultury) przy ul. Traugutta, Siedzibę Wydziału Kanalizacji i Wodociągów Urzędu Miasta (obecnie Rektorat Uniwersytetu Łódzkiego) przy ul. Lindleya, Osiedle oficerskie przy ul. Kopcińskiego. Siedzibę Łódzkiej YMCA przy ul. Moniuszki Kościół św. Jakuba Apostoła w Głownie, Sanatorium przeciwgruźlicze dla dzieci w Łagiewnikach, Kamienicę mieszkalną przy ulicy Słupeckiej 2a w Warszawie Projekty Lisowskiego łączyły funkcjonalność z estetyką, co przyczyniło się do nowoczesnego wizerunku Łodzi w okresie międzywojennym. Lisowski był nie tylko utalentowanym architektem, ale także osobą zaangażowaną społecznie.
- Remont elewacji 2024-2025Po 10 latach gromadzenia środków finansowych w 2024 roku rozpoczął się pieczołowity remont balkonów oraz elewacji budynku, realizowany pod ścisłą kontrolą biura Stołecznego Konserwatora Zabytków przez firmę Monuments.pl Panów Jana i Marcina Kaniewskich. Projekt remontu przygotował architekt Michał Witkowski. Remont nie mógłby się wydarzyć bez otrzymanej dotacji przyznanej przez Wojewódzkiego Mazowieckiego Konserwatora Zabytkow. W procesie pozyskania dotacji wspólnotę wspierał doświadczeniem Pan Michał Machnikowski a jego firma Biuro Obsługi Inwestycji sprawowała nadzór inwestorski nad całym procesem budowlanym. Na elewacji zachowane zostały postrzeliny po kulach z okresu Powstania Warszawskiego. Każda z cementowych cegiełek została opisana oraz po oczyszczeniu wróciła na swoje miejsce. Wszystkie ślady po kulach zostały zachowane jako świadectwo historii Warszawy.
- Dzielnica OchotaPołudniowo-zachodnia część Warszawy to nasza dzielnica – Ochota. Jej nazwa wywodzi się od karczmy zbudowanej po 1831 roku u zbiegu obecnej ulicy Grójeckiej i Kaliskiej a następnie od osiedla, które powstało po obu stronach Szosy Krakowskiej. Najstarszymi osadami powstałymi na tych terenach przed XV w. były: Raków, Okęcie, Stanclewicze - późniejsze Szczęśliwice. W XVII wieku magnaci zaczęli tworzyć majątki wokół Warszawy drogą wykupu drobnych własności. Tereny centrum dzisiejszej Ochoty były niezamieszkałe, stanowiły pola uprawne. W XVIII w. założono tu, wykorzystując bogate złoża gliny, liczne cegielnie m.in. w rejonie obecnej ul. Spiskiej. W 1768 r. przeprowadzono Drogę Królewską z Ujazdowa do Woli, obecnie to ulice Nowowiejska i Niemcewicza, a wjazd do miasta zlokalizowano przy obecnym Placu Zawiszy gdzie w latach 1816-1818 wybudowano rogatki Jerozolimskie. Budowa torów kolei warszawsko-wiedeńskiej w latach 1844-45 spowodowała odcięcie terenu obecnej Woli od Ochoty przyczyniając się z czasem do wyodrębnienia dzielnicy Ochota. W latach 1881-86 powstała stacja filtrów zbudowana przez W.H. i W. Lindleyów służąca całej Warszawie a w 1901 r. zbudowano gmach dla Szpitala Dzieciątka Jezus. Rozpoczęto również stopniową zabudowę wokół Szosy Krakowskiej, którą w 1892 r. na odcinku od obecnego Placu Zawiszy do Korotyńskiego przemianowano na ulicę Grójecką, a w 1909 r. obszar do obecnej ulicy Niemcewicza włączono do Warszawy. W latach 1911-1923 zbudowano kościół Niepokalanego Poczęcia NMP przy obecnym Placu Narutowicza a w 1916 roku rozszerzono granice administracyjne Warszawy aż do ulicy Opaczewskiej. W okresie międzywojennym Ochota nabrała charakteru miejskiego. Największe nasilenie budownictwa mieszkaniowego nastąpiło w latach 20-tych. W 1923 roku wytyczono Plac Narutowicza i stopniowo zabudowywano cały rejon domami wielopiętrowymi wznoszonymi głównie przez małe spółdzielnie mieszkaniowe - na Ochocie działało ich wówczas 38. Dominującym akcentem architektury przy Placu Narutowicza jest zbudowany w latach 1925-30 Akademik - pierwszy w Polsce Dom Akademicki. Na terenie naszej dzielnicy powstały również takie placówki jak: siedziba Wolnej Wszechnicy, Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej, WAT a od 1927 roku Budowano Port Lotniczy przeniesiony ostatecznie w 1934 r. z Pola Mokotowskiego. We wrześniu 1939 roku Ochota była miejscem bohaterskich walk w obronie Warszawy, w rejonie ulicy Opaczewskiej przebiegała linia frontu. Podczas szturmu w pobliżu Placu Narutowicza obrona polska zniszczyła około 60 czołgów niemieckich. Powstanie Warszawskie na Ochocie rozpoczęło się atakiem na Dom Akademicki 1 sierpnia 1944 r. Atak załamał się w ogniu niemieckiej broni maszynowej. Niemcy spalili większą część zabudowy Placu.
Kamienica przy ulicy Słupeckiej 2a
Zaprojektowana przez łódzkiego, modernistycznego
architekta Wiesława Lisowskiego.














